Andrzej Jan Arendarski
Biografia
Andrzej Jan Arendarski (ur. 15 listopada 1949 w Warszawie) – polski polityk i działacz gospodarczy, doktor nauk humanistycznych. Poseł na Sejm XI kadencji (1989–1993), minister współpracy gospodarczej z zagranicą w rządzie Hanny Suchockiej, przewodniczący Stronnictwa Demokratycznego w latach 2002–2006, wieloletni prezes Krajowej Izby Gospodarczej.
W 1972 ukończył studia na Wydziale Geologii Uniwersytetu Warszawskiego, następnie pracował przez rok jako nauczyciel w XLVIII Liceum Ogólnokształcącym im. Edwarda Dembowskiego w Warszawie. W latach 1973–1977 odbył studia doktoranckie w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN, stopień doktora nauk humanistycznych uzyskał w 1981. Od 1977 pracował kolejno jako starszy asystent i adiunkt w Instytucie Historii Nauki, Oświaty i Techniki PAN.
Był członkiem Związku Nauczycielstwa Polskiego, od 1980 działał w niezależnym samorządowym związku zawodowym Solidarność, kierował komisją zakładową NSZZ w swoim instytucie. Publikował w pismach drugiego obiegu, tj. Kierunek Solidarność, KOS, Tu i Teraz. Z ramienia Komitetu Obywatelskiego w 1989 uzyskał mandat posła X kadencji, należał do Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. Znalazł się wśród założycieli Kongresu Liberalno-Demokratycznego, był wiceprzewodniczącym tej partii. Z jej listy w 1991 został wybrany do Sejmu I kadencji. W parlamencie pracował w Komisji Handlu i Usług oraz Komisji Stosunków Gospodarczych z Zagranicą.
Od końca lat 80. związany z instytucjami gospodarczymi, w latach 1990–1992 był prezesem Krajowej Izby Gospodarczej. Od lipca 1992 do października 1993 sprawował urząd ministra współpracy gospodarczej z zagranicą w rządzie Hanny Suchockiej. W 1993 współtworzył Grupę Windsor, ponadpartyjne, krajowe i zagraniczne lobby na rzecz prokapitalistycznych reform w Polsce. W wyborach w tym samym roku bez powodzenia ubiegał się o poselską reelekcję.
W październiku 1993 ponownie objął funkcję prezesa Krajowej Izby Gospodarczej. Kierował też Polsko-Ukraińską Izbą Gospodarczą. Został również konsulem honorowym Hondurasu w Warszawie. Funkcję prezesa KIG sprawował do 2021, kiedy to przeszedł na stanowisko prezydenta tej organizacji.
W latach 2002–2006 był przewodniczącym Stronnictwa Demokratycznego. Współtworzył w 2005 Komitet Wyborczy Centrum z udziałem m.in. SD i Centrum, który deklarował poparcie dla kandydatury Zbigniewa Religi w wyborach prezydenckich. Wszedł w skład Komitetu Wspierania Muzeum Historii Żydów Polskich Polin w Warszawie.
Odznaczenia: Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2001); Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1998); Krzyż Kawalerski Orderu Wielkiego Księcia Giedymina (Litwa, 1997); Oficer Orderu Zasługi Republiki Włoskiej (Włochy, 2000); Order Gwiazdy Białej II klasy (Estonia, 2002); Krzyż Komandorski Orderu Zasługi (Norwegia, 2003); Order Uśmiechu.