Andrzej Karol Anusz
Biografia
W latach 80. był działaczem Niezależnego Zrzeszenia Studentów (NZS) i należał do podziemnego zarządu NZS Uniwersytetu Warszawskiego (1984–1989). Gromadził i prowadził archiwum NZS, pełnił funkcję redaktora w drugim obiegu Kuriera Akademickiego i publikował w paryskiej Kulturze, a także w podziemnym kwartalniku Dwadzieścia jeden oraz w tygodniku Wola. Był również członkiem podziemnego wydawnictwa Bis i zajmował się kolportażem pism drugiego obiegu. Jako działacz opozycji był inwigilowany i rozpracowywany przez SB. W 1988 został zatrzymany przy próbie przemytu sprzętu poligraficznego dla opozycji, za co ukarano go grzywną. W 2007 otrzymał status pokrzywdzonego decyzją prezesa IPN.
W 1989 był szefem kampanii wyborczej do Sejmu Jacka Kuronia, w 1990 został członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie i był współzałożycielem Porozumienia Centrum. Zasiadał w naczelnej radzie politycznej i zarządzie głównym tej partii. W okresie 1991–1993 zasiadał w Sejmie I kadencji. Został wybrany z ramienia PC, w 1992 przeszedł do Ruchu dla Rzeczypospolitej, współpracował również z Janem Olszewskim. Po odejściu z RdR współtworzył Zjednoczenie Polskie. W wyborach 1993 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję z listy PC w okręgu podwarszawskim.
Przez kilka lat pracował jako redaktor w wydawnictwach. W 1997 po raz drugi uzyskał mandat poselski z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność. Reprezentował Sejm w Zgromadzeniu Parlamentarnym Rady Europy. W 2001 bez powodzenia kandydował na kolejną kadencję z listy AWS. Był członkiem Ruchu Społecznego AWS, a od 2004 do 2007 należał do Partii Centrum. W 2011 był kandydatem do Senatu z ramienia Polskiej Partii Pracy – Sierpień 80, a w 2015 startował do Sejmu z list Kukiz’15. W 2014 został przewodniczącym nowo powołanej partii Wspólnota, wyrejestrowanej w 2019.
Został członkiem Stowarzyszenia Wolnego Słowa oraz rady programowej Instytutu Historycznego NN im. Andrzeja Ostoja Owsianego. W 2018 objął stanowisko sekretarza Rady do Spraw Działaczy Opozycji Antykomunistycznej oraz Osób Represjonowanych z Powodów Politycznych. W tym samym roku został wybrany na wiceprezesa zarządu Instytutu Józefa Piłsudskiego w Warszawie. Jest członkiem Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. W grudniu 2025 został powołany w skład Rady ds. Kombatantów, Osób Represjonowanych i Działaczy Opozycji Antykomunistycznej przy Prezydencie RP.
W 1991 ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Decyzją władz uczelni Andrzej Garlicki pozbawił go tytułu zawodowego magistra ze względu na to, że jego praca dyplomowa nie spełniała wymogów samodzielności. Zarządzenie uchylił w 1999 minister edukacji narodowej Mirosław Handke. W 1999 Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość decyzji. Jego praca dotyczyła historii NZS w latach 1980–1989. Autorem pracy magisterskiej z zakresu socjologii, której fragmenty znalazły się w pracy Andrzeja Anusza, był Marek Rymsza. W 2000 ponownie uzyskał tytuł magistra politologii na Wydziale Nauk Społecznych i Historycznych UKSW w Warszawie, a w 2004 obronił doktorat z socjologii na tej samej uczelni.
Autor kilkudziesięciu artykułów drukowanych głównie w Rzeczpospolitej, Życiu, Wprost, Nowym Świecie i Przeglądzie politycznym. W 2014 był koproducentem filmu Kamienie na szaniec. Był redaktorem naczelnym kwartalnika Opinia Nurtu Niepodległościowego oraz sekretarzem redakcji Niepodległości. W 2018 wydał reprint Pism zbiorowych Józefa Piłsudskiego.