Antoni Zygmunt Aleksander Albertrandi
Biografia
Antoni Zygmunt Aleksander Albertrandi, znany również jako Albertrandi, urodził się w Warszawie w latach 1732–1733 i zmarł w 1795 w Nowem koło Świecia. Był malarzem klasycystycznym, teoretykiem malarstwa i poetą. Był brat stryjeczny Jana Chrzciciela Albertrandiego.
Początkowo uczył się malarstwa u Szymona Czechowicza, a później studiował sztukę poza granicami Polski. Działał na dworze królewskim Stanisława Augusta jako współpracownik malarza w Malarni Królewskiej w Warszawie; prowadził prywatne lekcje, m.in. Józefie Amelii z Mniszchów Potockiej. Był autorem projektu założenia Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W 1776 został mianowany nadwornym malarzem królewskim, a wraz z bratem stryjecznym Janem Chrzcicielem.
Malował portrety, rysunki do sztychów, winiety do druków oraz obrazy o tematyce religijnej i mitologicznej. Większość jego prac nie przetrwała. Ożenił się z Marianną Kowalską, z którą miał jedyną córkę Franciszkę, która wyszła za Wojciecha Laskarysa, syna Teodora, generała wojsk litewskich Rzeczypospolitej.
Zmarł w roku 1795 w Nowem (Neuenburg) koło Świecia i tam został pochowany w kościele bernardynów. Według innych źródeł Albertrandi dożył 70 lat i zmarł w Warszawie w okresie Księstwa Warszawskiego.
Pisane są jego dzieła teoretyczno-krytyczne: Bieg teoretyczny malarstwa (Warszawa 1787) oraz utwór lir iczny o malarstwie, Wiersz o malarstwie Pieśni V (Warszawa 1790).