Bolesław Ałapin
Biografia
Urodził się w 1913 roku w Warszawie w zasymilowanej żydowskiej rodzinie jako syn lekarza dermatologa Jana Ałapina i Stefanii z Dreherów. Uczył się w Gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie, a w 1931 roku wstąpił na Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego. Podczas studiów pracował w pracowni anatomopatologicznej Szpitala na Czystem i działał w Organizacji Młodzieży Socjalistycznej 'Życie'. Dyplom lekarza otrzymał w czerwcu 1937 roku, a prawo wykonywania zawodu otrzymał w marcu 1939 roku. Następnie praktykował jako asystent wolontariusz na oddziale neurologicznym Szpitala na Czystem.
8 września 1939 roku na ochotnika wstąpił do Wojska Polskiego i służył jako sierżant podchorąży w Szpitalu 111a. Później dotarł do Lwowa i pracował w tamtejszej klinice neurologiczno-psychiatrycznej. Od lutego 1940 do lipca 1941 był ordynatorem w Szpitalu Psychiatrycznym w Kulparkowie. W 1941 roku powrócił do Warszawy i pracował w przeniesionym na teren getta oddziale neurologicznym Szpitala na Czystem u Eufemiusza Hermana. W 1942 udało mu się przeżyć wielką deportacyjną akcję i uciec. Przez kolejne miesiące ukrywał się; w 1943 roku wstąpił do oddziału partyzanckiego Tadeusza Sztumberka-Rychtera. W lipcu 1944, po rozwiązaniu oddziałów AK na Zamojszczyźnie, wstąpił do Armii Berlinga. W sierpniu został aresztowany przez NKWD i wysłany do obozu w Riazaniu, skąd po pewnym czasie przeniesiony został do obozu w Diagilewie, a później do Czerepowca koło Wołogdy. W październiku 1947 przewieziono go do obozu przejściowego w Brześciu nad Bugiem, gdzie otrzymał zaświadczenie repatriacyjne.
Od maja do lipca 1948 pracował w Ubezpieczalni Społecznej w Łodzi, a od lipca 1948 jako wolontariusz w Klinice Psychiatrycznej Akademii Medycznej w Warszawie. W 1951 roku został mianowany starszym asystentem. W czerwcu 1952 uzyskał tytuł doktora medycyny, a od września 1952 był ordynatorem oddziału obserwacyjnego w Tworkach. W 1962 roku otrzymał tytuł docenta. W tym samym roku został ordynatorem oddziału psychosomatycznego w Szpitalu Wolskim, a w 1966 roku stał się samodzielnym pracownikiem naukowym Instytutu Psychoneurologicznego. Po wydarzeniach marca 1968 stracił pracę. W 1969 roku nie powrócił z kongresu psychiatryczno-neurologicznego w Belgii i pozostał na emigracji. W 1972 roku pracował w Horton Hospital w Epsom, a w 1973 w Hill End Hospital w St Albans. W 1981 przeszedł na emeryturę. W ostatnich latach życia ciężko chorował, zmarł w 1985 roku po udarze mózgu. Prochy złożone są w kolumbarium przy kościele św. Andrzeja Boboli w Londynie.
Był autorem kilkudziesięciu prac naukowych, dotyczących m.in. zagadnień alkoholizmu i psychofarmakologii.
Życie prywatne: W 1935 ożenił się z koleżanką ze studiów, Stanisławą Grynbaum, córką Ireny Grywińskiej. Po wojnie rozstali się; rozwód w 1948 roku. Po powrocie do kraju ożenił się z Stanisławą Sznaper-Zakrzewską (ślub 20 maja 1950, małżeństwo zakończyło się w lutym 1954 roku). Z tego związku urodziła się córka Wilga (Zakrzewska), później brydżystka. Trzecią żoną była Ewa Szachnowska (ślub w 1954).