Gustaw Auscaler
Biografia
Gustaw Auscaler urodził się 31 maja 1917 roku w Warszawie i był prawnikiem-karnistą o żydowskim pochodzeniu.
Wstąpił do Komunistycznego Związku Młodzieży Polski, następnie do Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1947 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W grudniu 1948 został skierowany przez KC PPR do pracy w prokuraturze. Od 1948 do 1949 był wiceprokuratorem Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie, a jednocześnie I sekretarzem POPP ZPR przy Sądzie Apelacyjnym w Krakowie. W okresie tym przewodniczył także oddziałowi Zrzeszenia Prawników Polskich w tym mieście.
Od października 1949 do września 1950 pełnił funkcję zastępcy dyrektora Departamentu Nadzoru Prokuratorskiego w Ministerstwie Sprawiedliwości. W 1949 został lektorem Komitetu Warszawskiego, a od 1951 był lektorem KC PZPR. Od 1950 do 1951 był dyrektorem Departamentu II w Prokuraturze Generalnej.
W lutym 1951 został sędzią Sądu Najwyższego, w którym zasiadał do 1954. Był jednym z trzech sędziów orzekających SN (oprócz niego Emil Merzi Igor Andrejew), którzy 20 października 1952 na posiedzeniu odbywającym się w trybie tajnym zatwierdzili wyrok kary śmierci na gen. bryg. Augusta Emila Fieldorfa. Od 1951 do 1954 był rektorem Wyższej Szkoły Prawniczej im. Teodora Duracza, działającej następnie jako Ośrodek Doskonalenia Kadr Sędziowskich i Prokuratorskich. Od 1953 do 1956 pracował jako docent w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk. W 1954 uzyskał stopień doktora nauk prawnych. W tym samym roku został pracownikiem naukowym Instytutu Nauk Społecznych przy KC PZPR. W 1957 został wykluczony z PZPR. W grudniu tego samego roku wyjechał wraz z rodziną do Izraela, gdzie zmienił imię na Szmuel. Pracował następnie jako prokurator rejonowy w Tel Awiwie.