Henryk Altman
Biografia
Henryk Altman (pseud. Adam, Adam Górski, Herman) urodził się 19 lipca 1897 w Warszawie i zmarł 26 lipca 1974 w Warszawie. Był działaczem PPS-Lewicy, KPP, PPR i Polski Zjednoczonej Partii Robotniczej, a także publicystą, prawnikiem, historykiem, archiwistą i dyplomatą.
W młodości należał do Organizacji Młodzieży Socjalistycznej „Młot” i PPS-Lewicy; w latach 1921 objął funkcję sekretarza generalnego Związku Zawodowego Pracowników Handlowych i Biurowych, a w 1925–1939 kierował Związkiem Zawodowym Nauczycieli Średnich Szkół Żydowskich. Od 1937 do 1939 był członkiem KCZZ.
Podczas I wojny światowej organizował Koło Akademickie PPS-Lewicy, współpracował z pismami i brał udział w pracach Międzypartyjnej Rady Robotniczej, a 1916–1917 był sekretarzem Robotniczej Rady Gospodarczej utworzonej przez PPS-Lewicę. Po uwolnieniu uczestniczył w organizowaniu warszawskiej Rady Delegatów Robotniczych i 16 grudnia 1918 w I Zjeździe KPRP. W marcu 1919 KC KPRP skierował go do Lublina do pracy w redakcji Prawdy Komunistycznej. W kwietniu 1921 został sekretarzem generalnym Związku Zawodowego Pracowników Handlowych i Biurowych. Od 1922 do 1927 w zarządzie warszawskiej Kasy Chorych. W 1925–1939 był sekretarzem generalnym Związku Zawodowego Nauczycieli Średnich Szkół Żydowskich. Od 1928 członek Centralnego Wydziału Zawodowego i Centralnego Wydziału Inteligenckiego KC KPP. W 1932 uczestniczył w Kongresie Międzynarodówki Pracowników Oświatowych w Paryżu i został członkiem jej Komitetu Wykonawczego. W październiku 1937 wziął udział w VI Zjeździe KCZZ, gdzie utworzył trzyosobową frakcję komunistyczną.
We wrześniu 1939 wyjechał na Wołyń. Po 22 czerwca 1941 ewakuowany w głąb ZSRR, pracował jako nauczyciel. W październiku 1943 został naczelnikiem Wydziału Wydawniczego w Komitecie do Spraw Dzieci Polskich w ZSRR. Od lipca 1944 w Chełmie, a następnie w Lublinie, gdzie pracował w Resorcie Pracy i Opieki Społecznej jako kierownik Departamentu Ubezpieczeń Społecznych oraz Pracy PKWN. 1945–1951 delegatem w Radzie Administracyjnej Międzynarodowego Biura Pracy i członkiem delegacji na Zgromadzenie Ogólne ONZ. Od sierpnia 1952 do 1965 dyrektor naczelny Archiwów Państwowych. Członek rady naukowej Instytutu Historii PAN, Zakładu Historii Partii przy KC PZPR i Zakładu Historii Stosunków Polsko-Radzieckich. Autor haseł w Słowniku biograficznym działaczy polskiego ruchu robotniczego.
Pochowany na Powązkach (kwatera 33C-4-2).