Jan Adamski
Biografia
Jan Adamski urodził się 11 listopada 1943 roku w Warszawie i był czołowym polskim szachistą, mistrzem międzynarodowym od 1976 roku.
W karierze krajowej zdobył tytuł indywidualnego mistrza Polski w 1982 roku w Zielonej Górze. Był pięciokrotnym wicemistrzem Polski (1968, 1969, 1970, 1975, 1985) oraz dwukrotnym mistrzem Polski w szachach błyskawicznych (1975, 1983). Uczestniczył w 22 finałach indywidualnych mistrzostw Polski.
W reprezentacjach międzynarodowych wielokrotnie występował dla Polski: sześciokrotnie na olimpiadach szachowych (1968, 1970, 1974, 1978, 1982, 1984), w drużynowych mistrzostwach Europy (1973) i mistrzostwach świata studentów (1962–1964). Brał udział w turniejach drużyn Armii Zrzyjaźnionych (1968–1970), gdzie drużyna z jego udziałem zdobyła medale: srebro (1969) i brązowe (1968, 1970). Z powodzeniem startował także w Nordic Cup (1983) – złoto z drużyną.
Do największych międzynarodowych sukcesów Adamskiego należały m.in. IV miejsce w mistrzostwach świata juniorów we Vrnjačkiej Banji (1963) za Florinem Gheorghiu, Michałem Janatą i Bojanem Kurajicą; III miejsce w Hawanie (1967) za Vlastimilem Hortem i Jewgienijem Wasiukowem; II miejsce w Hanowerze (1976) za Istvane Csoma i Raymondem Keene; oraz III miejsce w Warszawie (1983) za Josifem Dorfmanem, Ljubenem Spasowem, wraz ze Stefanem Kindermannem i Wolfgangiem Uhlmannem. W 1976 zwyciężył w Poznaniu; w 1980 zajął II miejsce w Rzeszowie (za Aloisem Lančem); w 1994 triumfował w otwartym turnieju w Krynicy.
Był trenerem szachowym i szkoleniowcem z wieloletnim doświadczeniem, wychowawcą wielu znanych szachistów, w tym arcymistrza Mirosława Grabarczyka i mistrzyni Agnieszki Brustman.
Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 stycznia 1977 r.; z wynikiem 2470 punktów zajmował wówczas 2. miejsce wśród polskich szachistów.
Pochowany na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.