Jan Arnold Aśnikowski
Biografia
Jan Arnold Aśnikowski był polskim aktorem i przedsiębiorcą teatralnym, dyrektorem teatru prowincjonalnego.
Debiutował w 1816 r., początkowo pełnił funkcje sufflera i odtwórcy drobnych ról w teatrze warszawskim. Był związany z teatrami warszawskim (sezony 1816/1817, 1820–1821), krakowskim (1818–1819, 1826–1827, se. 1843/1844), kijowskim (1827), lubelskim (1822, 1824, 1828, 1845), lwowskim (1829–1831, 1842) i wileńskim (1834–1841), a także z zespołami teatrów prowincjonalnych kierowanymi przez Brzezińskiego, Kajetana Nowińskiego, Tomasza Andrzeja Chełchowskiego i Wilhelma Schmidkoffa. Częste zmiany zespołów wynikały z jego kłótliwego charakteru. Występował m.in. w rolach: Prezesa Zadzirnowskiego, Jana, Organisty, Śpiocha, Matoisa, Kliki, Grzegorza, Szambelana, Rotmistrza, Grzegorza i Lisiewicza.
W 1828 r. przejął część zespołu Jana Brzezińskiego i wraz z nim dawał przedstawienia w Zamościu i Krasnymstawie. Repertuar obejmował pantomimy czarodziejsko-baletowe. Później prowadził teatr lubelski w latach 1832–1834 i organizował również wyjazdowe przedstawienia.
Był autorem przekładów i adaptacji utworów scenicznych, m.in. Wójt sędzia prezydujący czyli Sprawa w Osieku (1824), Popiół Aśnikowskiego: śpiewki ulubione z opery: Chłop panem milionowym (1830), Karczma na granicy austriackiej czyli Podróż do Warszawy (1832), Gonitwy w Tenczynie czyli Trzy znaki (1838), Korsykanin czyli Awantura (1840), Saracen (1841), Syn puszczy (1843).
Życie prywatne: był synem kowala; w 1823 r. poślubił Antoninę Piotrowską; od 1827 r. drugą żoną była aktorka Emilia Pacewicz.