Janusz Anuszewski

Działacz partyjny i państwowy, ekonomista oraz inżynier budownictwa
20.11.1925 11.02.2003 Warszawa

Biografia

Janusz Anuszewski urodził się 20 listopada 1925 w Warszawie jako syn Władysława i Jadwigi. Podczas okupacji uczył się na tajnych kompletach prowadzonych przez nauczycieli XVII Państwowego Gimnazjum przy ul. Polnej w Warszawie i w 1943–1944 praktykował w zakładzie elektrotechnicznym. Został wcielony do Ludowego Wojska Polskiego, w którym służył od stycznia 1945 do marca 1947, dochodząc do rangi sierżanta-podchorążego. Następnie pracował jako zastępca kierownika finansów w Warszawskiej Spółdzielni Ogrodniczej (1947–1948) i w przedsiębiorstwach budowlanych, awansując od pracownika fizycznego do głównego księgowego (1948–1950).

W 1948 zdał maturę w IV Miejskim Gimnazjum w Warszawie, następnie studiował w Szkole Głównej Planowania i Statystyki (pierwszy stopień w 1951, drugi w 1964 na Wydziale Ekonomiki Produkcji). Ponadto w 1963 został absolwentem Wydziału Budownictwa Lądowego Wieczorowej Szkoły Inżynierskiej w Warszawie. Od 1950 do 1951 należał do Zrzeszenia Studentów Polskich, a od 1960 do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

W latach 1951–1955 kierownik ds. planowania w Centralnym Zarządzie Budownictwa w Warszawie. Następnie był dyrektorem Przedsiębiorstwa Budownictwa Miejskiego Warszawa-Południe (1959–1963) i Zjednoczenia Przemysłu Betonów przy Ministerstwie Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych (1963–1965) oraz dyrektorem naczelny Banku Inwestytycyjnego (1965–1968). Zajmował stanowisko zastępcy przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów (grudzień 1968 – luty 1971) oraz podsekretarza stanu w Ministerstwie Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych (luty 1971 – lipiec 1975). W latach 1975–1980 wicedyrektor ds. Programu Rządowego PR-5 w Centralnym Ośrodku Badawczo-Projektowym Budownictwa Ogólnego, a od 1980 dyrektor ds. techniki i rozwoju w Zjednoczeniu Budownictwa „Warszawa”.

Od 1950 był żonaty z arystokratką Heleną Jaroszyńską herbu własnego, mieli córkę Teresę i syna Krzysztofa.

Odznaczenia: W 1969 odznaczony Orderem Sztandaru Pracy II klasy; w 1973 odznaczony Medalem Komisji Edukacji Narodowej za działalność w Społecznym Funduszu Budowy Szkół i Internatów.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Zastępca przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów (grudzień 1968 – luty 1971)
Podsekretarza stanu w Ministerstwie Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych (luty 1971 – lipiec 1975)
Dyrektor naczelny Banku Inwestytycyjnego (1965–1968)
Dyrektor Przedsiębiorstwa Budownictwa Miejskiego Warszawa-Południe (1959–1963)
Order Sztandaru Pracy II klasy (1969)

Ciekawostki

Uczył się na tajnych kompletach podczas okupacji w Warszawie.
Służył w Ludowym Wojsku Polskim w latach 1945–1947, dochodząc do rangi sierżanta podchorążego.
Był żonaty z Heleną Jaroszyńską i mieli córkę Teresę oraz syna Krzysztofa.

Udostępnij