Jerzy Cezary Antoszewicz
Biografia
Jerzy Cezary Antoszewicz urodził się 25 lutego 1899 roku w Warszawie w rodzinie Stanisława (zmarł 1913) urzędnika kolejowego, i Wandy z domu Markert (zmarła 1903). W Warszawie ukończył 6-klasową Szkołę Techniczną Kolejową (1913) i kontynuował naukę w Szkole Inżynierskiej im. Hipolita Wawelberga i Stanisława Rotwanda.
Służył od czerwca 1915 w stopniu szeregowego w 2. pułku piechoty Legjonów Polskich. Pełnił różne funkcje: komendant posterunku werbunkowego w Końskich, dowodził plutonem na kursie wyszkoleniowym w Zambrowie, a następnie dowodził sekcją i plutonem w różnych jednostkach II Brygady Polskiego Korpusu Posiłkowego. Brał udział w obronie Lwowa jako dowódca plutonu ciężkich karabinów maszynowych, a od stycznia 1919 dowodził plutonem w kompanii karabinów maszynowych 1. pułku Strzelców Lwowskich. W późniejszym okresie pełnił służbę w 38. pułku piechoty i kierował kompanią karabinów maszynowych; zakończył służbę w stan spoczynku we wrześniu 1932 roku.
W okresie międzywojennym kontynuował służbę wojskową, odbył liczne kursy i objął stanowiska w sztabie i szkoleniu artylerii. W 1933 pracował jako referent wojskowy w Urzędzie Wojewódzkim w Lublinie, a od 1935 pełnił obowiązki kierownika działu osobowego w Dyrekcji Okręgu Poczt i Telegrafów we Lwowie. Walczył w kampanii wrześniowej w obronie Lwowa, a po zajęciu miasta przez Armię Czerwoną opuścił kraj i trafił do Francji, gdzie związał się z organizacjami podziemnymi.
Po zgłoszeniu się w KG ZWZ w Paryżu w 1939 roku, został zaprzysiężony na rotę ZWZ i skierowany do 2. pułku artylerii lekkiej. W maju 1940 wysłano go do Lwowa jako kuriera. Po powrocie do Warszawy (około 15 czerwca 1940) objął stanowisko w KG ZWZ-AK, występując pod kryptonimem Iwo. W 1942 przekazał kierowanie Biurem Personalnego podpułkownikowi Kubie, a od 1943 pełnił funkcję szefa Wydziału I Organizacyjnego sztabu Komendy Okręgu Lublin AK. W marcu 1944 został aresztowany przez Gestapo, a po zwolnieniu w lipcu powrócił do Warszawy, używając nazwiska Jan Zakrzewski i dowodząc w czasie powstania warszawskiego formacją Iwo w rejonie ul. Kruczej. Jego oddział wszedł w skład 72. pułku piechoty 28. Dywizji AK im. Stefana Okrzei.
Po kapitulacji powstańczych oddziałów trafił do niemieckich obozów jenieckich w Sandbostel i Oflagu VII A Murnau, z których został uwolniony przez wojska amerykańskie w kwietniu 1945. W Londynie został ponownie związany z działaniami konspiracyjnymi i wrócił do Polski w październiku 1945. Po przybyciu do Warszawy zmieniał dokumenty na rodowe nazwisko, a następnie został aresztowany 2 listopada 1945. Przeszedł procesy i karę śmierci zamieniono na dożywotnie więzienie; zwolniony w 1955. Zmarł 1 listopada 1955 na zawał serca w Rycinach i pochowany został na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
W życiu prywatnym był żonaty z Natalią Missuna od 1933 roku i miał córkę Wandę (ur. 1936).