Jerzy Grzegorz Arnold

Jerzy Grzegorz Arnold urodził się w rodzinie znanego lekarza Jerzego Chrystiana i jego żony Rozalii z Roesslerów. W 1809 trafił do wojska Księstwa Warszawskiego jako kanonier w artylerii. W kwietniu 1811 ukończył Szkołę Aplikacyjną i dostał przydział do Twierdzy Modlin.

Przeżył kampanię 1812 i po upadku Modlina dostał się do niewoli rosyjskiej. Po zwolnieniu z niewoli od stycznia 1815 trafił do Królestwa Polskiego. Służył w kwatermistrzostwie generalnym.

W latach 1816–1819 brał udział w wytyczaniu granic między Królestwem a Wolnym Miastem Krakowem. W nagrodę 17 lutego 1819 otrzymał tytuł honorowego obywatela Wolnego Miasta Krakowa.

Od 1823 pracował przy budowie Kanału Augustowskiego i do niego należała budowa śluz Gorczyca i Dąbrówka. W 1827 odznaczony został Krzyżem św. Włodzimierza i w grudniu 1829 Krzyżem św. Anny II klasy; w 1830 otrzymał znak honorowy za 15 lat nieskazitelnej służby oficerskiej.

Wziął udział w powstaniu listopadowym, odznaczył się w bitwie o Olszynkę Grochowską. Został odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari i otrzymał awans do stopnia pułkownika. We wrześniu 1831 złożył dymisję.

Od 1835 pracował w cywilnym Zarządzie Dróg i Komunikacji. W 1840 był inżynierem obwodu piotrkowskiego i następnie inżynierem gubernialnym w Suwałkach. Po przejściu na emeryturę od 1852 osiadł w dobrach Balla Kownacka, które odziedziczył po pierwszej żonie.

Jerzy Arnold był trzykrotnie żonaty: z Barbarą z Wrzesińskich Małkiewiczową, Teklą z Bychawców i Józefiną Dahlen. Zmarł 18 grudnia 1858 i pochowany został na cmentarzu w Sylwanowcach.