Leon Babiński
Biografia
Leon Babiński (ur. 13 stycznia 1891 w Warszawie – zm. 11 stycznia 1973 w Szczecinie) był polskim prawnikiem-cywilistą, współtwórcą polskiego sądownictwa w dwudziestoleciu międzywojennym i po II wojnie światowej związanym z Politechniką Szczecińską.
Uczył się w warszawskim Gimnazjum im. gen. Chrzanowskiego i studiował prawo na Sorbonie w Paryżu oraz na Cesarskim Uniwersytecie Moskiewskim w Moskwie (1909–1913). Otrzymał tytuł kandydata nauki i złoty medal, odbył aplikację sądową i adwokacką (1913–1917). Był członkiem Stronnictwa Polityki Realnej w 1914.
W odpowiedzi na deklarację wodza naczelnego wojsk rosyjskich wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza Romanowa z 14 sierpnia 1914 podpisał telegram dziękczynny. Od 1917 był sekretarzem Sądu Najwyższego i pracownikiem Rady Windykacji Strat Wojennych Tymczasowej Rady Stanu. W 1919 zajął się służbą w MSZ; był m.in. delegatem rządu w Komisji Górnośląskiej (zob. powstania śląskie).
Był wykładowcą w Szkole Nauk Politycznych i prawa międzynarodowego prywatnego na Wolnej Wszechnicy Polskiej (od 1925 doktorant) oraz w Uniwersytecie Warszawskim (od 1927). W latach 1921–1939 wykładał również prawo międzynarodowe i morskie w Szkole Głównej Handlowej (od 1938 profesor tytularny). Uczestniczył w tworzeniu międzynarodowego prawa morskiego i lotniczego. Był redaktorem tekstu konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad międzynarodowego przewozu lotniczego; w 1929 zorganizował w Warszawie międzynarodową konferencję, na której konwencja została uchwalona. 30 czerwca 1927 ożenił się z Marią Rutkowską.
W latach II wojny światowej ukrywał się na Podkarpaciu. Po wojnie pracował w Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz – od 1947 – w Szczecińskim oddziale Akademii Handlowej w Poznaniu (później WSE). Pełnił tam funkcję zastępcy rektora (1947–1948), a następnie rektora (1948–1951). W latach 1955–1961 (od utworzenia Politechniki Szczecińskiej) pracował na Wydziale Inżynieryjno-Ekonomicznym Transportu PS.
Od 1947 był członkiem Instytutu Prawa Międzynarodowego w Gandawie. Należał do Międzynarodowego Stowarzyszenia Prawników z siedzibą w Paryżu i Gandawie. Był głównym organizatorem Szczecińskiego Towarzystwa Naukowego (STN) i jego prezesem w latach 1957–1970. Działał w Ekspozyturze Komisji Prawa Morskiego.
Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 96-3-1,2,3).