Natalia Gieorgijewna Astafiewa
Biografia
Urodziła się w Warszawie w rodzinie Jerzego Czeszejko-Sochackiego i Józefiny z domu Jurewicz (1891–1969).
W 1928 razem z rodzicami wyjechała do Sopotu, później do Berlina, w 1931 do Moskwy, gdzie ojciec był przedstawicielem KPP w Międzynarodówce. W Moskwie poszła do szkoły. Ojciec, aresztowany 13 sierpnia 1933, popełnił samobójstwo na Łubiance 4 września. Matka była aresztowana w 1937 i wysłana do Pawłodaru w Kazachstanie. Natalia z młodszym bratem przyjechała do matki.
W 1938 matkę ponownie aresztowano; była w więzieniu, później w łagrze do 1946. Natalia pracowała, ukończyła w Pawłodarze technikum pedagogiczne, w Ałma-Acie pierwszy rok Instytutu Medycznego; w 1945 wyjechała do Moskwy. W 1951 ukończyła filologię rosyjską w instytucie pedagogicznym, studiowała w doktoranturze.
Po rehabilitacji matki (1956) i ojca (pośmiertnie, 1957) odwiedziła jesienią 1958 z matką i bratem Polskę. W 1961, 1963, 1965, 1968 przyjeżdżała z córką i mężem do Warszawy do matki (matka w 1959 wróciła do Polski na stałe). Później przyjeżdżała do Polski na zjazdy tłumaczy – 1975, 1979. Była stypendystką Ministerstwa Kultury PRL w 1986, Fundacji Stefana Batorego w 1994. W 2001 na zaproszenie Ministerstwa Kultury RP odwiedziła miasta uniwersyteckie Kraków, Wrocław, Poznań.
Wiersze po rosyjsku pisała od lat szkolnych, drukowała od 1956. W 1963 ukazał się w Warszawie tomik jej wierszy rosyjskich w przekładach poetów polskich. W czasie pobytu w Warszawie w 1963 zaczęła pisać wiersze po polsku.
Po powrocie do Moskwy w grudniu 1963 zaczęła tłumaczyć poezję polską; przekłady są drukowane od 1968. Od 1972 co rok drukowała wielkie cykle wierszy poetów polskich w czasopismach Inostrannaja literatura i w innych moskiewskich pismach, antologiach, innych wydaniach.
Od 1961 była członkiem Związku Pisarzy ZSRR, a później Związku Pisarzy Moskwy oraz PEN Centrum Rosyjskiego.
Była żoną Władimira Britaniszskiego, poety, eseisty i tłumacza poezji polskiej i anglosaskiej. Mieszkali w Moskwie.