Piotr Łukasz Andrzejewski
Biografia
Piotr Łukasz Andrzejewski urodził się 2 stycznia 1942 roku w Warszawie. Po ukończeniu II Liceum Ogólnokształcącego w Gdyni i studiów prawa na Uniwersytecie Warszawskim w 1964 roku kontynuował naukę, uzyskując również absolutorium z historii sztuki. Po odbyciu aplikacji sądowej rozpoczął praktykę adwokacką w 1971 roku.
W opozycyjnej działalności PRL współpracował z demokracją: w 1980 roku został pierwszym konsultantem prawnym Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego oraz autorem wniosku o rejestrację NSZZ „Solidarność” w Sądzie Warszawie. Od 1980 był członkiem związku oraz działał jako obrońca w licznych procesach politycznych w stanie wojennym. Za działalność opozycyjną poniósł osiem spraw dyscyplinarnych, a w 1984 decyzją Sądu Najwyższego PRL utracił prawo wykonywania zawodu na rok.
W latach 80. aktywnie działał w Helsińskim Komitecie Praw Człowieka oraz Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka i Narodowej Fundacji Ochrony Środowiska. Należał do Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie i inicjował ponowną rejestrację komitetów założycielskich NSZZ „Solidarność”, reprezentując w sądach około 40 takich komitetów. Był też członkiem Komitetu Obywatelskiego.
Po 1989 roku zasiadał w Państwowej Komisji Wyborczej, a w 1989 roku po raz pierwszy został senatorem z rekomendacji KO w województwie piotrkowskim w wyborach uzupełniających. W Senacie I kadencji pracował w komisjach m.in. Praw Człowieka i Praworządności, Samorządu Terytorialnego, Inicjatyw i Prac Ustawodawczych oraz Spraw Emigracji i Polaków za Granicą, a także Nadzwyczajnej do spraw górnictwa.
W 1991 roku został senatorem II kadencji z ramienia Wyborczej Akcji Katolickiej. Pełnił funkcję dyrektora generalnego i likwidatora Polskiej Radia i Telewizji (1991–1992) oraz zasiadał w Komisji Regulaminowej i Spraw Senatorskich jako wiceprzewodniczący. W kolejnych latach zasiadał w komisjach Inicjatyw i Prac Ustawodawczych, Nadzwyczajnej do spraw górnictwa i integracji europejskiej.
Senat IV kadencji przyniósł mu mandat z listy Akcji Wyborczej Solidarność; kierował Komisją Ustawodawczą i był członkiem Komisji Kultury i Środków Przekazu. W 2001 roku bezskutecznie ubiegał się o reelekcję. W 2005 został senatorem VI kadencji jako bezpartyjny kandydat z ramienia PiS z okręgu podwarszawskiego; kierował Komisją Regulaminową, Etyki i Spraw Senatorskich i zasiadał w Komisji Ustawodawczej. W 2007 po raz szósty uzyskał mandat senatorski, objął funkcję przewodniczącego Komisji Kultury i Środków Przekazu oraz brał udział w pracach Komisji Regulaminowej, Etyki i Spraw Senatorskich, a także nadzorował organizacyjny rok Generała Władysława Andersa.
W wyborach 2011 był ponownie kandydatem PiS w okręgu podwarszawskim, nie uzyskał reelekcji. 17 listopada 2011 Sejm VII kadencji wybrał go na członka Trybunału Stanu. W 2012 powołano go do zarządu Światowej Rady Badań nad Polonią. W 2015 ponownie kandydował do Senatu, a 18 listopada 2015 został członkiem Trybunału Stanu na następną kadencję. 21 listopada 2019 Sejm IX kadencji powołał go na zastępcę przewodniczącego Trybunału Stanu, a 21 listopada 2023 – na tożsame stanowisko w Sejmie X kadencji. W 2025 wszedł w skład komitetu wspierającego Karola Nawrockiego w wyborach prezydenckich, a w 2026 został powołany do Rady Nowej Konstytucji przy Prezydencie RP.
Życie prywatne: związał się małżeńsko z filolog Marią Ewą; ma czteror dzieci.
Odznaczenia i wyróżnienia: zostały nadane Krzyż Kawalerski (2004), Krzyż Oficerski (2011) i Krzyż Wielki (2020) Orderu Odrodzenia Polski, Medal Pro Memoria (2008) oraz litewski Medal Pamiątkowy 13 Stycznia (1996). W 1988 otrzymał nagrodę Fundacji Paula Lauritzena za obronę praw człowieka. W 2016 i 2021 powoływany był do Kapituły Orderu Odrodzenia Polski na kolejne kadencje.