Władysław Naftali Anatol
Biografia
Władysław Naftali Anatol urodził się w Warszawie w 1913 roku w rodzinie zasymilowanych polskich Żydów. W 1930 emigrował do Brazylii, przyjął obywatelstwo i osiedlił się w São Paulo.
Studiował na uczelni technicznej, gdzie w 1937 obronił dyplom na wydziale elektrycznym. Mimo wykształcenia technicznego zawsze interesował się sztuką. Od 1944 pobierał naukę rysunku i grafiki u Samson Flexora, Lucy Citti Ferreira i Yolandy Mohalyi.
W 1946 miała miejsce jego pierwsza wystawa indywidualna w salach Związku Artystów Plastyków w São Paulo. W 1950 został członkiem grupy abstrakcjonistów Ruptura, dwa lata później jego prace uczestniczyły w wystawie zbiorowej tej grupy w Muzeum Sztuki Współczesnej w São Paulo. Był sygnatariuszem manifestu artystycznego, który został zainicjowany przez Waldemara Cordeiro.
Jego prace były wielokrotnie nagradzane, tworzył razem z Lotharem Charoux, Luizem Sacilotto i Kazmerem Féjerem. W 1961 otrzymał nagrodę główną IX Biennale Sztuki, było to stypendium Fundacji Ford w ramach którego przebywał w Stanach Zjednoczonych. Od 1969 pełnił funkcję prezesa brazylijskiej sekcji Międzynarodowego Stowarzyszenia Artystów Plastyków.
Zmarł w 2004 i został pochowany na cmentarzu żydowskim Butanta w São Paulo.
Był malarzem abstrakcjonistą, wiele jego prac stanowiło odwołanie do żydowskich motywów sakralnych, kompozycje geometryczne.
W Polsce miały miejsce trzy wystawy twórczości Władysława Anatola: w 1980 we wrocławskim Muzeum Narodowym, w 1992 ponownie w Muzeum Narodowym we Wrocławiu, a następnie w warszawskiej Galerii Krytyków Pokaz.